Η Γειτονιά των Ωραίων Τεχνών
Του Ιωάννη Σεβαστιανού Ρώσση
Ναι, περί αυτού πρόκειται. Για μια όμορφη ιδιαίτερη γειτονιά όπου βασιλεύει η αγάπη για τα γράμματα, όπου οι άνθρωποι που την απαρτίζουν γνωρίζονται μεταξύ τους, συνομιλούν, μοιράζονται προβληματισμούς και σκέψεις, γράφουν ποίηση, μεταφράζουν και αφηγούνται ιστορίες. Με έμφαση πάντα στην πνευματική, θρησκευτική διάσταση του ανθρώπου.
Για μένα αυτό είναι ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΤΕΧΝΩΝ και επιπλέον (ας μου επιτραπεί η ποιητική αυτή παρέκβαση) οι νότες, οι ήχοι μιας αγγελικής κομπανίας που σιγοντάρει στο βάθος των σελίδων με ούτι, λαγούτο και βιολί.
Αν μιλώ για γειτονιά, το κάνω επειδή η συγκεκριμένη λέξη, σέ παλαιότερες εποχές, σήμαινε κάτι περισσότερο από ένα σύνολο σπιτιών πού στέκεται το ένα δίπλα στο άλλο.
Σήμαινε ανθρώπινη επαφή, εγγύτητα, έναν μικρόκοσμο κυψέλης, τότε πού οι πόλεις ήταν ακόμη στα μέτρα του ανθρώπου, για να θυμηθούμε τον Σεφέρη, κι όχι οι σημερινές άξενες στοιβάξεις μηχανών, τύρβης και αμίλητων ανθρώπων. Σήμαινε κοινότητα.
Την αίσθηση αυτή της γειτονίας, της οικειότητας αναδεικνύει εξάλλου όχι η πληθώρα ύλης όπως συμβαίνει με άλλα περιοδικά τέχνης και λόγου όπου τα κείμενα και η ιδιοπροσωπία του συγγραφέα χάνονται μέσα στο πλήθος των σελίδων, θύματα πολλές φορές ανεπαρκούς επιμέλειας, αλλά η διακριτή τυπογραφικά επιμελημένη σελίδα ευάριθμων κειμένων με τήρηση πιστή του πολυτονικού που δεν είναι αναχρονισμός ή βυζαντινισμός αλλά ουσιαστικό στοιχείο της γλωσσικής μας ταυτότητας όσο κι αν η επίσημη καθιέρωση του μονοτονικού υπακούοντας σε ξενόφερτες επιταγές ανοίγει μέσω ενός προσχηματικού εκσυγχρονισμού όχι μιαν ακόμη κερκόπορτα αλλά ολόκληρη πύλη στον δαίμονα της ευκολίας ή του αφελληνισμού μας.
Θα ’πρεπε να αναρωτηθούμε γιατί ένας τόσο εξελιγμένος λαός όπως οι Ιάπωνες επιμένουν στα ιδεογράμματα τα λεγόμενα κάντζι σέ αντίθεση με τη δική μας εν μια νυκτί αβασάνιστη επιβολή του μονοτονικού και τη σταδιακή αποκοπή μας από τη γλωσσική μας παράδοση.
Ωστόσο, χαίρομαι που ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΤΕΧΝΩΝ συνεχίζει, ανανεωμένο τώρα, την πορεία που χάραξε πριν από μερικά χρόνια, μολονότι αντιμετώπισε το φάσμα της εκδοτικής του εξάντλησης και ενδεχόμενης παύσης. Το πρόβλημα ευτυχώς ξεπεράστηκε κατά τον καλύτερο τρόπο.
Και απόδειξη αυτού, αποτελεί το έντυπο για το οποίο μιλάμε τώρα, ύστερα από εννεάμηνη κύηση κατά την οποία ο διακονητής συντάξεως και πνευματικός μαιευτήρας του περιοδικού Άγγελος Καλογερόπουλος μας παρέδωσε αρτιμελές το νεογέννητο εικοστό τέταρτο τεύχος του ΚΟΙΝΟΥ κατά τον μήνα Δεκέμβριο του παρελθόντος έτους.
Ομιλώ περί εννεάμηνης κύησης ερανιζόμενος το πολύ εύστοχο σχόλιο της Εκδοτικής Συνόδου όπως αποτυπώνεται στο εισαγωγικό σημείωμα του τεύχους ως αποτέλεσμα προηγούμενης πρότασης του Κώστα Καρανάτση.
Πιο αναλυτικά στο εν λόγω σημείωμα, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε την παρακάτω πολύ όμορφη παρατήρηση:
«Με την αντικατάσταση της ετήσιας ή τετραμηνιαίας έκδοσης με την εννεάμηνη και τη σαφή παραπομπή στο γεγονός της κύησης και της γέννησης, υπαινισσόμαστε μία μετάβαση από τον χρόνο ως στείρα επανάληψη στον χρόνο ως κύηση και εκπλήσσουσα γέννηση. Από τον χρόνο ως ρολόι πού επαναλαμβάνεται, στον χρόνο ως μήτρα που γεννάει».
Έξοχος τω όντι παραλληλισμός για μια περιοδικότητα κατά τη διάρκεια της οποίας ο εμπλουτισμός του περιεχομένου, η επαύξηση της περιοδικής ύλης δεν μεταβάλλει την αρχική στόχευση της έκδοσης ούτε «μπουκώνει» με τον όγκο της τον αναγνώστη.
Η συνοχή, η ταυτότητα του περιοδικού διατηρείται και στη νέα επαυξημένη του μορφή χρωματίζοντας περαιτέρω την ιδιοπροσωπία του, αφήνοντας αμετάβλητους τους στόχους, την ουσία του.
Επιπλέον η εννεάμηνη κύηση του περιοδικού επιτείνει την αναμονή η οποία λειτουργεί αποτρεπτικά. Δεν αφήνει τόσο το περιοδικό όσο και τους αναγνώστες ή συνεργάτες του να περιπέσουν στη ρουτίνα και τον κόρο. Η έκδοσή του θα είναι πάντα το επιστέγασμα μιας ευφρόσυνης προσμονής.
Τελειώνοντας, θα ’θελα να εκφράσω τη μεγάλη μου χαρά που η νέα αυτή εκκίνηση του ΚΟΙΝΟΥ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΤΕΧΝΩΝ φιλοξενεί ποιήματα δύο μαθητριών μαζί με στίχους άλλων ηλικιακά μεγαλύτερων ποιητών.
Αλήθεια! Τι έξοχη σύμπλευση του παρελθόντος με το μέλλον! Τι έξοχη βεβαιότητα συνέχειας η σέχτα αυτή νέων και παλαιών ερασιμόλπων!
Εισήγηση στην εκδήλωση παρουσίασης της νέας περιόδου του Κοινού των Ωραίων Τεχνών
από κοινού με την ανθολογία Βαλκάνια.
Μια διοργάνωση των Εκδόσεων Μαΐστρος, του Κοινού των Ωραίων Τεχνών και του Συλλόγου Μνήμη και Πρωτοπορία
το Σάββατο 31 Ιανουαρίου στον Κήπο του Μουσείου
